NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

The man behind the counter

Robert Bergman over Rush Hour

The man behind the counter

04-04-2014 | 11.12

Rush Hour is bij uitstek de winkel in Amsterdam waar wij en andere vinyl liefhebbers heengaan wanneer we op zoek zijn naar de nieuwste releases, die ene classic plaat of graag iets obscuurs op de draaitafel willen leggen. Maar hoe is het nou om bij Rush Hour in de winkel te werken? Iemand die hier alles over weet is Robert Bergman, die tevens ook De Verdieping opent op de Rush Hour avond aankomende zaterdag. Wij stelden hem een paar vragen.

Hoe lang verzamel je platen? Hoe ben je bij Rush Hour verzeild geraakt?

"Ik verzamel eigenlijk platen sinds ik ergens in mijn tiener jaren een plaat voor Job (Jobse) had gekocht, waarna ik zelf de plaat eigenlijk ook wou hebben. Ik denk dus dat het begonnen is als een soort vorm van jaloezie.
Ik weet eigenlijk niet exact hoe het gekomen is dat ik bij Rush Hour terecht kwam; ik kwam er wel zeker om zelf platen te kopen. Ook ben ik door de jaren heen vrienden geworden met de andere jongens die er werken, dus je zou kunnen zeggen dat het best wel organisch naar elkaar is toegegroeid."

Je hebt zelf een enorme platenverzameling, want als je iets goed vindt, wil je het hebben. Je werkt nu ongeveer een jaar bij Rush Hour. Werken bij Rush Hour is dan wel de kat op het spek binden; hoe weerhoud je je van de ondergang?
"Welke ondergang? Er is niet echt iets als te veel platen voor mij, ik heb elke maand een bepaald bedrag te spenderen aan platen en zodra het geld op is kan ik ook niet echt meer uitgeven. Eigenlijk is de keuze van platen alleen maar vergroot, dus ben ik kritischer gaan kijken naar de platen die ik koop. Of dat is de bedoeling in ieder geval. De winkel geeft me de ruimte om veel meer verschillende genres te verkennen en een bredere muziekkennis te ontwikkelen. Als het om house of dergelijken gaat, ben ik zelf wel in staat om nieuwe dingen te vinden maar daar weet ik dan al het een en ander over, als het gaat om Afrikaanse of Braziliaanse muziek is dat een stuk lastiger. Voor zulke genres is het heel fijn dat er een ruim aanbod is en dat iedereen gewoon zijn/haar tijd kan nemen om alles te beluisteren."

Wanneer klanten in de shop twijfelen over een aankoop, zeg je wel eens: "Ja... when you snooze you loose." Kun je twee platen noemen die je in eerste instantie zelf hebt laten liggen en waar je enorm veel spijt van had toen ze eenmaal waren uitverkocht? 
"Haha, dit klinkt wel een beetje extreem, maar er zit wel een kern van waarheid in. Het is wel zo dat lang niet alle platen tegenwoordig in even grote aantallen geperst worden of ooit nog eens extra geperst gaan worden. Ik zeg zoiets ook alleen maar als iemand een plaat echt daadwerkelijk wilt. Het is namelijk heel jammer als je een plaat mist die je wel wilt, maar overweegt om hem bijvoorbeeld een weekje later te kopen. Ook ik heb op deze manier best wel vaak achter het net gevist, best wel pijnlijk. Het meeste baal ik ervan dat ik de Uget CD (Ugly Edits) niet gekocht heb en Unirhythm Green van Marcellus Pittman. Heel erg pijnlijk, nu ik er zo over nadenk."

Wat zijn je meest recente kopstukken die je hebt gevonden?
"Ik kan natuurlijk niet te veel verklappen, daar zou ik mijn eigen ruiten mee ingooien. Maar ik ben de laatste tijd heel veel op zoek naar dingen die heel veel mensen nu zouden ontgaan; op die manier kan je anders zijn dan andere jongens/meisjes die ook plaatjes draaien. Soms lukt dat en soms lukt dat niet echt, maar dan denk ik gewoon: "Hé, dit is iets wat waarschijnlijk bijna niemand anders kent." In lijn daarvan ben ik de laatste tijd fan van "Techno! The New Dance Sound Of Detroit”. Dit is een technocompilatie uitgekomen in 1988 die is samengesteld door een A&R guy van Virgin. Hier komt o.a. Inner City - Big Fun van af. Big Fun heeft echter ook vele 12” persingen gehad en werd daarom heel veel verspreid. Waar het mij echter om gaat, zijn de nummers van de compilatie die achteraf niet als 12” zijn uitgekomen zoals de eerste (!) release van Anthony "Shake" Shakir, Juan Atkins (Model 500/Cybotron) en Rhythm Is Rhythm (Derrick May)."

Je draait aanstaande zaterdag op de Rush Hour label avond. Wat kunnen we in ieder geval in je platentas verwachten?
"Ik moet er nog aan beginnen, maar ik denk dat ik wel een aantal nieuwe 'finds’ meeneem. En een aantal platen die zich voor mij al eerder bewezen hebben."