NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

On & On with Rush Hour’s finest

Interview met Antal

On & On with Rush Hour’s finest

23-11-2013 | 11.03

Het zal weinig ontgaan zijn - de tweedaagse Rush Hour feestmarathon die dit weekend plaatsvindt in Trouw.  Een meer-dan-wereldse line-up vertoond op, naar mijn mening, de tofste poster die Trouw ooit voor een evenement heeft gehad. Ik sprak met Antal, label- en winkeleigenaar van Amsterdams’ trots: Rush Hour.
 
Je staat bekend als een groot verzamelaar van muziek, wat heeft je er toe bewogen om je collectie met de buitenwereld te delen?
Vrij snel nadat ik begon met het verzamelen van platen, wilde ik er al in handelen. Ik kwam toentertijd af en toe in Londen en daar vond ik platen waarvan ik wist dat mensen in Amsterdam ze wilde hebben. Die platen nam ik mee om ze te verkopen. Door er op die manier mee bezig te zijn, zat ik nog meer in de muziek waardoor ook al het andere snel volgde, zoals de winkel op de Spuistraat. Ik was al vanaf mijn zestiende DJ en vond het leuk om dingen te ontdekken en plaatjes te draaien. Toen ik begon met draaien, kon je de meeste elektronische muziek alleen nog maar in een club horen; nu is dat heel anders. Ik ging echt uit om nieuwe muziek te horen. Tegenwoordig speelt het zich niet meer alleen af in de club en dat is zeker een positieve ontwikkeling.
 
Dit weekend neemt Rush Hour twee dagen de Trouw over, ben je er de hele tijd bij?
Ik ben er beide dagen, laten we het daar maar op houden. Vrijdag en zaterdag sta ik ook op een grote vinylbeurs in Utrecht, dus het wordt een heel druk weekend. Ik moet wel gaan slapen op een bepaald moment, of het in ieder geval proberen. Ik vind het te gek om Sadar Bahar te gaan horen en ben heel benieuwd hoe zijn sound in de Trouw gaat uitpakken. Of hoe Traxx te werk gaat nadat het feest al dertig uur aan de gang is, dat wordt erg spannend. Ik vind de hele line up te gek. Een goede mix van internationale en lokale gasten, het zijn allemaal artiesten die op dit moment goed bezig zijn.
 
Ik merk dat iedereen bij Rush Hour een soort voorliefde heeft voor Theo Parrish, kun je die uitlichten?
Theo is voor ons de grote held. Hij heeft eigenlijk de basis gelegd voor onze winkel. Zijn muziek was niet makkelijk te verkrijgen in Amsterdam. Het klinkt echt als iets obscuurs. Ik kwam zijn muziek per toeval voor het eerst tegen in de Midtown platenzaak en was meteen over de streep. De muziek bevat veel elementen die mij aanspreken, alleen wist ik niet wat het allemaal was. In ’97 ontdekten we een distributeur in Hamburg, waardoor we meer muziek van Theo ontvingen. Die distributeur gaf ons ook een mix van hem, die we de hele terugreis hebben geluisterd. Dit heeft ons ontzettend geïnspireerd, waardoor we ook een feest met Theo Parrish en Moodymann organiseerden in de Paradiso. Dat was de eerste keer dat ik Theo live zag en de eerste keer dat hij überhaupt in Nederland stond. Omdat het ook ons eerste eigen feest was en we er extra tijd in stopten, was het extra bijzonder.   
 
Komt er ooit nog een tweede filiaal?
Ik denk het niet. De winkel is heel erg belangrijk voor ons. Het is echt ons clubhuis, maar het is veel beter om onze energie vooral te stoppen in het uitbrengen van mooie releases. De winkel is te gek voor in Amsterdam, alleen is het heel moeilijk om datzelfde gevoel in een andere stad neer te zetten. We werken internationaal, alleen opereren we vanuit hier omdat we hier zijn opgegroeid en Amsterdam ons heeft gemaakt tot wat we zijn.
 
Welke muziek vind jij echt typisch iets Nederlands?
André Hazes.
 
En qua muziek die wat meer in het Rush Hour straatje ligt?
Ik denk dat veel Amsterdamse producers veel toevoegen aan stijlen die zijn ontstaan in het buitenland en niet zozeer zelf een stijl ontwikkelen. Daar zijn we simpelweg een te klein landje voor, het is heel moeilijk om hier je eigen stroming op dezelfde schaal neer te zetten als in Amerika. Iets wat ik wel typisch Amsterdams vind, is dat er hier een aantal DJ’s zijn die van alles door elkaar kunnen draaien, in ieder geval binnen een bepaalde kring. Als je kijkt naar Tom (Trago), San (Proper) of Steven (Awanto3), zul je zien dat ze vrij breed draaien. Dat vind ik wel kenmerkend voor deze stad. Ze zijn geïnspireerd door muziek uit alle hoeken en gaten, ze hebben een zeer open geest.
 
Ook vind ik dat we momenteel erg trots mogen zijn op wat Amsterdam allemaal doet. Er is zoveel wat er nu speelt: organisaties als Red Light, Dekmantel, Rush Hour, Octopus Agents en Trouw die een aantal jaar geleden nog zo klein waren, zijn nu internationaal goed bezig. Laten we ADE ook niet vergeten; het is soms misschien een beetje commercieel, maar wel erg belangrijk voor de stad. Ik kan niet zo goed meepraten over vroeger, wel weet ik dat we heel erg blij mogen zijn met wat Amsterdam momenteel allemaal bereikt.

Tekst: Ruben Leter