NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

Tripping The Light Fantastic

Interview met Tom Trago

Tripping The Light Fantastic

16-10-2013 | 10.51

Tom Trago heeft het druk. Op 21 oktober komt zijn derde album ‘The Light Fantastic’ uit op Rush Hour en daarom staan er veel afspraken, een speciale liveset tijdens ADE, een uitgebreide tour en dit interview gepland. Maar ondanks dit drukke programma oogt hij niet gestresst. Het interview vindt plaats in het Lloyd Hotel; Tom moet daar op de foto met Gerd Janson, de vorige resident van de maand. Met Olaf praten Gerd en Tom nog even over complottheorieen, daarna moet Gerd naar Schiphol. Tom en ik bestellen salade en soep, uiteindelijk praten we bijna een uur. Om te beginnen wil ik weten waarom hij zijn album in een huis op de Veluwe heeft opgenomen.

"Dat was om even weg te zijn van het hele leven dat ik hier leid. Sommige muziek maakt heel veel sense in clubs en in donkere hollen en ik wilde weten of dat nog steeds zo is als je in de natuur bent. Of ik nog steeds dezelfde behoefte had om bepaalde muziek te maken. Dat was eigenlijk de uitdaging. En om een afgesloten periode aan iets te kunnen werken en aan het einde te kunnen zeggen: nou, met dit spul moet ik dan maar een album gaan maken, in plaats van eeuwig weer nieuwe tracks bij je selectie gaan voegen. En gewoon om een reden te hebben om een maand mijn telefoon uit te zetten, echt helemaal afgesloten."

Hoe zagen je dagen er daar uit?

"Het eerste wat ik altijd doe als ik wakker word, is luisteren naar de tracks die ik de dag ervoor heb gemaakt. Ik ben altijd nieuwsgierig of het eigenlijk wel zo goed is als ik dacht.  Mijn oren zijn dan nog zo fris, dan kan ik goed kijken wat voor impact de muziek op mij heeft. Verder ging ik vaak wandelen of aan yoga doen; soms even naar de sauna, en daarna gewoon dat hutje in en muziek maken. En er kwamen vaak vrienden langs om te koken, te wandelen of een nachtje te logeren. Zo waren er altijd mensen over de vloer die ook hun eigen werkzaamheden hadden; een vriend was bijvoorbeeld een boek aan het schrijven - er heerste echt een werksfeer. Ik ben uiteindelijk anderhalve maand gebleven omdat ik het zo leuk vond daar. Aan het einde was ik ook nog een week helemaal alleen. Zonder iemand die me kon beïnvloeden, want soms is het ook fijn om het even helemaal zelf aan te gaan."

"Ik heb al mijn boekingen afgezegd, op één na. Toen ben ik in de auto gesprongen, naar Schiphol gereden, heen en terug gevlogen, en toen gelijk weer naar de Veluwe gegaan. Ik vind dit echt een fijne levensstijl. Leven buiten de stad, in het weekend naar Schiphol en dan ineens ergens in een wereldstad zijn en draaien. Als je terugkomt, is er weer rust en serene natuur om je heen. Ik wist altijd wel dat ik dat fijn zou vinden, maar ik wist het pas echt na anderhalve maand: dit wordt de toekomst."

Wat voor muziek luisterde je daar?

"Eerst dacht ik: ik ga daar alleen maar ambient of rustige, mooie liedjes luisteren. Maar dat was helemaal niet het geval. Sommige tracks behielden nog steeds hun waarde of werden zelfs sterker in zo’n gekke omgeving. Het viel me op dat dingen die heel loopy waren mijn aandacht meer trokken. Doordat de setting anders was, vielen er natuurlijk ook tracks af. Ik had een lijst gemaakt van vijftig tracks die ik heel goed vond. Daar zijn er dan ook vijfentwintig van afgevallen. Maar er bleven ook vijfentwintig over. Die tracks gebruikte ik als startpunt; wat zijn de elementen die zo vet zijn? Dan luisterde ik dat een paar keer en begon ik gewoon. Dan kwam er iets heel anders uit, maar met dat idee in mijn hoofd."

"Op die lijst stond een brede selectie. Van Morgan Geist tot Jeff Mills, of sample-based dingen van Soundstream. Maar de grootste leidraad was de warmere Drexciya sound en The Other People Place [de helft van Drexciya]. Dat vind ik het beste. Ik heb niet al mijn tijd besteed om dat soort muziek te maken, maar dat geluid kwam wel als sterkste naar boven na zo’n tijd van isolement. Die muziek heeft iets eenzaams, maar is toch warm en soulful. Bij The Other People Place hoor je bijna zijn pijn, dat vind ik zo’n mooie manier van emotie vangen in elektronische muziek. Echt een voorbeeld om ooit nog op zo’n niveau te komen. Je vraagt je af of je je dan zo kut moet voelen, zo depri. Lijkt me bijna wel. Jammer (lacht). Jammer dat vaak de hele ongelukkige muzikanten op hele gekke levels terecht komen. Maar het kan ook allebei, denk ik. Je moet alleen wat harder werken. Of jezelf in bepaalde situaties krijgen waardoor je emotioneel een soort van schijt krijgt en heel erg doet wat je zelf wil. En dat is uiteindelijk voor iedereen moeilijk, om alles te vergeten om je heen en tijdens het maken van je muziek los te laten. In welke context het gaat vallen en in welk bakje het terecht komt. Welke vrienden het tof vinden en welke niet, welke clubs je gaan boeken en welke niet. Al die ideeën moet je loslaten als je goede muziek wil maken, maar dat vind ik lastig. Dat boshuisje was daar ook een stap naartoe."

Het is wel opvallend dat je in de natuur een club-album hebt gemaakt.

"Dat kwam omdat ik van tevoren had bedacht dat ik een club album wilde maken. De afgelopen twee jaar heb ik steeds meer in clubs gedraaid en ik wilde ook graag tracks van mezelf draaien. Maar ik heb ook heel veel andere dingen daar gemaakt die het album niet hebben gehaald, die eigenlijk voor andere projecten zijn. Mijn vorige album had me geleerd dat het wel goed is om veel inspiratie te hebben en veel verschillende dingen te maken, maar dat je je output wel moet leren kaderen. Om mensen een bepaald facet te laten zien en ze daar diep in te laten gaan. Daarom heb ik dit ook heel erg gekaderd. Maar voor het nieuwe album, daar heb ik weer andere ideeën over."

Je gaat straks ook touren met je liveshow, hoe gaat dat er uitzien?

"Ik vind veel liveshows saai om naar te kijken dus we gaan een visuele ervaring aan de muziek koppelen. Meeus van Dis (van Trouw)  gaat me daarbij helpen. We hebben een installatie gebouwd die meegaat. Er zijn drie versies, het ligt er een beetje aan hoe groot het podium is.
Ik ben er heel blij mee hoe het tourschema eruit ziet. Ik sta in bijna alle clubs waar ik graag zou willen spelen. Eigenlijk alle clubs die er toe doen: XOYO, Panorama Bar, eigenlijk heel Europa. Dat was altijd mijn droom als klein kind. Een tour met zo’n t-shirt, met alle data - dat de mensen voor jou komen. En dat het niet per se aan het nachtleven gelinkt is. Dat is nog steeds een droom die ik wil uitwerken, want ik vind het supervet om s ’nachts te draaien, maar ik vind het ook cool als er een concert is om 10 uur en dat de mensen daarna weer naar huis gaan. Dat de mensen echt dedicated voor dat moment, voor jou, daar zijn. Want je hebt natuurlijk bij het uitgaan.. 50% van de mensen die daar zijn, zijn er ook om zich te drogeren en een leuke tijd te hebben, en daar is niks mis mee. Maar het haalt wel een beetje de focus van de muziek af. En dat is niet erg. Maar het lijkt me gewoon fantastisch, zo’n tour."

Vrijdag tijdens ADE staat Tom Trago live in Trouw!

Tekst: AM