NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

Punk as fuck

Regis

Punk as fuck

24-09-2013 | 19.53

Een paar dagen nadat het label Sandwell District besloot om geen nieuwe muziek meer uit te brengen, stonden Regis en Function van Sandwell District samen met James Ruskin en Sandrien op 12 januari in Westerunie. Ik en een paar vrienden gingen erheen, hopend op de verwoestende tunneltechno van het Britse duo. Sandwell District sloot de avond af en brachten precies dát waar ze al jarenlang voor staan. 

Toen ik Regis op de billing van de aankomende Imprint zag staan, moest ik direct terugdenken aan die avond. Ik weet nog heel goed dat hij de laatste track van de avond abrupt afkapte, waarna hij schor door de microfoon schreeuwde: "Fuck off, go home!!!" Misschien niet de meest aangename manier om je publiek gedag te zeggen, maar op de een of andere manier kon ik het op dat moment wel waarderen. "Ik heb je gegeven waar je voor bent gekomen, it was awesome, flikker op naar huis." Karl O'Connor (Regis) lijkt altijd te zeggen wat hij denkt en te denken wat hij zegt.

Het is al zo lang geleden dat sommigen het alweer zijn vergeten, maar Regis is degene die samen met Antony Child (Surgeon) het iconische label Downwards oprichtte. Een label dat voor velen techno representeerde (en nog steeds doet), maar in feite zoveel meer is dan dat. Zie het als een uitlaatklep tegen de nationale Top of the Pops cultuur vanuit de arbeidersstad Birmingham. Karl O'Connor ademt naar mijn mening als één van de laatste DJ's een echte punk attitude uit. 

Met zijn eerste 12" op Downwards 'Montreal' brak Karl door. Dezelfde plaat - die hij naar eigen zeggen binnen 20 minuten op zijn slaapkamer bij z'n moeder thuis maakte - werd maar liefst 60.000 verkocht. Dit terwijl techno geen grote rol speelde in zijn jeugd:"Techno I was at odds with, I still am at odds with it. I never was really into techno. I was never into dancing. Dancing is like a pass time to me. I could never understand it. Why are you dancing? That’s shit. What are people going dancing for? I always wanted to go out and go pogo’ing two hours and fuck off back to the night club at 1 o’ clock. This late night business, I don’t get it." Hoe iemand met zo'n instelling een EP als Montreal heeft kunnen maken, snap ik nog steeds niet helemaal, maar ik ben blij dat hij het heeft gedaan. Luister hiernaast even naar de twee eerste video's: niet normaal rauw.

Techno was voor Regis het antwoord op de Amerikaanse verse-chorus gitaarmuziek, techno als een soort van hypnose. Na de vele successen die Regis heeft gekent met Downwards en Sandwell, is hij er kijkend naar zijn interview duidelijk niet bescheidener op geworden. Men zegt dat bescheidenheid de mens siert, maar die uitspraak heeft Karl denk ik nog nooit gehoord. Is het bluf, machismo of zijn Birmingham bollocks? Ik denk een beetje van alle drie, maar het doet er niet echt toe. Soms wil je iemand zoals Regis zien: echt 'n mannetje met grote woorden, rechttoe rechtaan. Of hij nou gelijk heeft of niet, it doesn't matter. Eén ding is in ieder geval zeker: het maakt de interviews er des te interessanter en leuker van. Zoals dit antwoord uit een recent interview op wat zijn meest beschamende moment was in zijn carriere:

"An 18 hour train journey from Berlin, freezing cold, got there, set up. I think it was outside Kiev and I mean 300 miles outside Kiev and we got there, set up and I started playing. After five minutes, they came to me and said stop. I said I’m not stopping, I’m playing. *click noise* ‘Stop’. The gun’s out and then I thought I’m gonna stop."
"You’re not gonna play. This is what you’re gonna do, you’re gonna come upstairs and sing Happy Birthday to my mum." The club owner’s got me all the way there to sing 'Happy Birthday to You’ to the mafia from this town; the mother of the guy who run that club. They paid me completely fine and then sent me home.

"I played in Kosovo during the war, I’ve done it all, I’ve slept in a mattress with a dead pigeon. The thing is when I was there, if I was dead and on the news and everyone saw it. They’d say well you deserve it because you played in Kosovo during the war, you played to a load of idiots and you slept on a mattress with a dead pigeon, you know… Yeah it’s pretty fucked up. That still haunts me, embarrassingly, apart from that nothing else."

Het vette aan de aankomende Imprint voor mij is niet alleen dat Regis gewoon een Birmingham badass is, maar dat iedereen een duidelijke band met elkaar heeft. Zo heeft Regis z'n laatste EP uitgebracht op het ultradonkere Blackest Ever Black label waarvan Tropic of Cancer met een live optreden de avond gaat beginnen, heeft Silent Servant nog steeds een groot aandeel in het Sandwell District collectief/label plus Regis' label Downwards en natuurlijk Sandrien die het allemaal bij elkaar laat komen op Imprint. De technocirkel is rond op 28 september.

Text: Frans Bootsman