NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

Connecting the dots

Interview met Elias Mazian

Connecting the dots

13-09-2013 | 11.22

Vorig jaar op Nachtdigital ontmoette ik Elias. Toentertijd kende ik hem niet als dj, en had ik zijn naam ook nooit horen vallen. Dat is nu wel wat anders. Afgelopen jaar is hij flink aan de bak gegaan en heeft inmiddels het gros van Amsterdams’ draaitafels bediend. Toch ontbreekt er nog één hele speciale, al komt daar snel verandering in. Volgende week vrijdag maakt Elias zijn debuut in de Trouw. Iets waar hij twaalf maanden terug net over begon te dromen.
 
Elias, je hebt in een jaar tijd behoorlijk naam gemaakt in de stad, hoe is dat zo gekomen?
"Ik heb eigenlijk geen idee, er is wel een hoop veranderd de afgelopen jaren. Voordat ik naar Amsterdam verhuisde, woonde ik in Amersfoort en toerde ik met de rapper Hef als zijn tour-dj. Ik ging altijd wel naar Rush Hour en kocht de platen van Tom (Trago) en Steven (Awanto3). Van die cross-over dingen. Daarnaast ging ik ook wel vaak mee met de jongens van Barre Tijden naar minimalfeestjes, maar ik kon me daar nooit zo in aarden. Wanneer ik voor het eerst ook meeging naar festivals hoorde ik eindelijk wat anders, iets wat me wel meteen aansprak. Toen Barre Tijden een beetje in opkomst was, kregen we een soort overlappende muziekvisie. Net daarna ben ik in Amsterdam gaan wonen. Het eerste jaar dat ik hier woonde werd ik niet zo heel vaak geboekt, en begon ik ook net onder mijn eigen naam te draaien. Ik heb toen heel veel geoefend en ontzettend veel gezocht naar wat ik tof vind. Vorige zomer ging ik naar Nachtdigital, dat was echt een inspiratiepunt. Daarna ben ik gestopt met mijn studie en ben ik er helemaal voor gegaan. Toevallig werd ik toen ook net opgepikt en is het echt gaan lopen. Het was jarenlang zoeken, en toevallig is het rond die tijd gewoon samengekomen. Maar dat is allemaal achteraf gezegd, ik weet het ook niet precies. Ik moet wel zeggen dat het opvallend snel is gegaan."
 
Vorig jaar vertelde je me dat Joy O je grote held is, is dat nu nog steeds zo?
"Zeker. Ik vind hem qua timing echt één van de vetste dj’s. Hij weet altijd heel stoer te draaien, maar ook heel sexy, en dat is precies wat ik wil doen. Ik hou ontzettend van dat stijltje. Joy Orbison en Motor City Drum Ensemble zijn in ieder geval de twee dj’s waar ik het het meest mee eens ben. Ze draaien erg edgy en cool. Dat komt denk ik nog uit mijn hiphopverleden en is blijven hangen. Eigenlijk is mijn favoriete dj momenteel Ben UFO. Hoe hij echt alles weet te combineren, maar wel op een logische en doordachte manier: dat is wat ik zelf ook eigenlijk probeer te doen, connecting the dots. Dat zie ik als mijn grootste uitdaging."
 
Ik heb zelf het idee dat ook hij nog heel erg aan het ontdekken is.
"Ja, maar dat vind ik nou juist zo tof om aan een dj te zien. Dat er een ontwikkeling plaatsvindt, omdat er gewoon zoveel aanbod is. En dat is precies het gevoel wat er bij mij in de afgelopen twee jaar is opgekomen. Ik ging op ontdekkingstocht en al snel merkte ik dat er echt ontzettend veel is! Het is echt een soort speeltuin, dat house paradigma. En een speeltuin, dat was voor mij als kind heel spannend. Dat gevoel heb ik nu heel erg. Ik weet echt niet waar het heengaat, maar dat maakt het juist zo leuk. Je kan zoveel proberen, en het publiek is daar ontzettend open voor geworden."
 
Zijn er wel bepaalde elementen die je eigenlijk altijd wel aanspreken?
"Absoluut. Het is niet echt in een stijl uit te drukken, maar wel in een gevoel. Er zijn een aantal dingen die regelmatig terugkomen in mijn smaak, dat hoor ik ook van andere mensen. Wat ik vroeger voelde als ik naar Dilla’s beats luisterde. Dat ik dacht van: ‘Wauw! Wat is dit? Hoe heeft hij dit gemaakt?’ Of wanneer ik naar hiphop feesten ging, dat mensen helemaal los gingen op de muziek van A Tribe Called Quest. Toen ik het album The Low End Theory voor het eerst hoorde, wist ik echt niet wat ik meemaakte. Dat is wat ik nog steeds heb met veel muziek. Het spreekt me echt aan als het me ook meteen raakt."
 
Tekst: Ruben Leter