NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

Ten track guide to Weatherall’s rave world

Ten track guide to Weatherall’s rave world

25-07-2013 | 17.14

Ik heb iemand weleens horen zeggen dat alle house uiteindelijk te herleiden is tot Chicago. Toen vond ik dat een domme opmerking, en nu nog steeds. House is net zo goed te herleiden tot Kraftwerk, Larry Levan, Chic of Can, het is maar wat je wilt – er zijn allerlei lijntjes te trekken. Zeker is wel dat één van die lijntjes langs Andrew Weatherall moet lopen.
Op 10 maart van dit jaar zond de VPRO een documentaire uit over Screamadelica van Primal Scream, in de serie Classic Albums. In de opening zien we Josh Homme, zanger van Queens of the Stone Age, die stelt dat rockbands die het publiek kunnen laten dansen een zeldzaamheid zijn. Primal Scream kon het publiek zeker laten dansen en in de loop van de aflevering wordt de invloed van Weatherall op deze bekwaamheid duidelijk. Hij hielp hen zich te bevrijden van het stramien van popmuziek – van couplet-refrein-couplet-refrein en overdadige muzikanten die zich op elke seconde willen bewijzen. Het is een stramien dat ook de Queens of Stone Age moet kennen; elke muzikant wil op elk moment zo heftig en opvallend mogelijk spelen en als gevolg wordt het een zooitje en op een zooitje kun je niet dansen.
Na Screamadelica werd Weatherall door een groot aantal managers gebeld met het verzoek of hij hun indie-bandje wilde remixen. Het merendeel sloeg hij af, de reden: dit waren bands die hij nooit tegenkwam in clubs. En waarom zou je een ravemix maken voor een band die niet kan raven? Zo’n band die uit modeoverwegingen plots hun gitaren inwisselt voor draaitafels. James Murphy zong in Losing My Edge:
I hear that you and your band have sold your guitars and bought turntables.
I hear that you and your band have sold your turntables and bought guitars.     
James Murphy kan het maken daar zo spottend over te doen, hij heeft altijd als een perfecte hybride tussen draaitafels en gitaren gezweefd. Andrew Weatherall deed en doet dat ook. Van metselaar tot smaakmaker, van rockabilly tot ravegoeroe en van acidpionier tot een van de coolste deejays in 2013.

Happy Mondays – Hallelujah (Club mix) – 1989

Samen met Joy Division speelt de Happy Mondays een sleutelrol in 24 Hour Party People – een film over Factory Records en de opkomst van de ravecultuur in Manchester. Steve Coogan vertolkt op briljante wijze Tony Wilson – Factory Records’ illustere labelbaas – en beter dan welke documentaire ook beschrijft hij de opkomst van de rave.
And tonight something equally epoch-making is taking place. See? They're applauding the DJ. Not the music, not the musician, not the creator, but the medium. This is it. The birth of rave culture. The beatification of the beat. The dance age. This is the moment when even the white man starts dancing. Welcome to Madchester.
Meer nog dan de originelen vertegenwoordigt de Club mix – een remix van Paul Oakenfoald en Andrew Weatherall – het Engelese ravegeluid. Meer dan tien jaar later bracht The Streets – een kind van de Engelse rave – in Weak Become Heroes een ode aan deze cultuur, en een middelvinger naar de regering.
Out of respect for Johnny Walker, Paul Oakenfold, Nicky Holloway
Danny Rampling and all the people who gave us these times
And to the government, I stick my middle finger up
With regards to the Criminal Justice Bill
For all the heroes out and on the way
We All Sing

My Bloody Valentine – Soon (Andrew Weatherall mix) – 1990

Sinds Loveless van My Bloody Valentine in 1991 uitkwam, holt hun reputatie hen vooruit. Door de kosten van het opnameproces ging het label dat het album uitbracht falliet, vervolgens vormde het geluid van Loveless de soundtrack van Lost in Translation, werd het het ijkpunt van shoegaze, tourde de band met legendarisch harde shows en werkte ze tien jaar aan een – niettemin tegenvallende – opvolger.
In het laatste nummer van Loveless zit een dancebeat verstopt, als een nazingende rave in bed op zondagmiddag. Weatherall legt in zijn remix de beat bloot en brengt de rave weer terug naar de club.

Primal Scream – Higher Than The Sun (A Dub Symphony In Two Parts) – 1991

Het origineel van Higher That The Sun werd geproduceerd door Alex Paterson van The Orb; Weatherall liet het nummer nog hoger boven zichzelf uitstijgen in een dubsymfonie van zeven minuten. De anthem van een rave new world.

St. Etienne - Only Love Can Break Your Heart (Andrew Weatherall’s Mix Of Two Halves) – 1991

Coming of age-pop meets cooling down-house. Het wapen om de slowdance terug te brengen in de club – ik geloof dat ik deze vaak gedraaid heb.

The Future Sound of London – Papua New Guinea (Andrew Weatherall remix) - 1992

Papua New Guinea is het mantra van de eerste XTC-generatie. Op Youtube: bijna twee miljoen views; reacties als Reminds me of passing out in a field when I was 20 en Some undigested pills from the 90's immediately kick in. Weatheralls remix brengt de plaat weer een beetje terug op aarde en brengt het op een wat veiligere afstand van kitch.

The Sabres Of Paradise – Edge 6 - 1994

Samen met Burns en Kooner maakte Weatherall nineties house voor Warp – nu zouden sommigen het misschien drug dub noemen. Haunted Househall – van hetzelfde album – werd een hit en haalde zelfs een Café del Mar-compilatie.

Psychic TV - Re-United (Andrew Weatherall remix 4) - 1995

Generallygrievous twee jaar geleden in reactie op Youtube: What can you say?The most original and innovative DJ of all time,another wicked piece of music that as usual highlights the fact that there is an alternative to the complete shite that seems to be the norm these days. Hoe vredig de tekst van het nummer ook is, bij sommige fans zit de overtuiging dat de rest van de wereld iets mist diep.

Ricardo Villalobos – Dexter (Two Lone Swordsmen remix) – 2004

Er gaat het verhaal dat Villalobos Weatherall en Tenniswood eerst voor een remix vroeg om er vervolgens achter te komen dat hij de sporen van de plaat niet meer bezat. In zijn college voor RBMA is Weatherall vooral nuchter over zijn bijzondere versie van het nummer; de bas klonk wat Joy Division-achtig en dus maakte hij een new wave-cover en plots lijkt Dexter op A Forest.

Timothy J. Fairplay - Sleighride/Blizzard (Andrew Weatherall Remix) – 2012

Tegenwoordig vormt Andrew Weatherall met Timothy Fairplay – toetsenist van Death in Vegas en een contrary f**ker – the Apshodells. Voor Sleighride/Blizzard remixte Weatherall Fairplay.

The Asphodells – A Love From Outer Space – 2012

26 juli draaien Weatherall en Sean Johston als A Love From Outer Space in Trouw. All night long.

Tekst: Luc Mastenbroek