NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

Geen wolkje aan de Lugt

Interview met Jan van der Lugt

Geen wolkje aan de Lugt

27-07-2013 | 12.24

Hij was er tijdelijk een beetje klaar mee, maar Lost In A Moment heeft zijn Innervisions-liefde weer aangewakkerd. Toch is Jan van der Lugt, door Nuno dos Santos genoemd als een van de dj-beloftes van 2013, absoluut geen Innervisions-kloon; vergeten hitjes en onuitgebrachte zeldzaamheden krijgen bij hem net zo goed een kans.
 
Ik las in het NRC dat jij de grootste Innervisions-fan ooit bent. Hoe zit dat?
‘Dat is wel een beetje opgeblazen. Maar zeker de laatste twee jaar is Innervisions de leidraad geweest van hoe ik wil draaien. En ik kan me ook volledig vinden in hun visie. Elk interview vanaf 2007 heb ik teruggelezen, en daar komt duidelijk uit naar voren dat ze vooral doen wat goed voelt en dat ze niet bezig zijn met trends en hypes. En je moet niet te schreeuwerig zijn als artiest, zo van hier ben ik, boek mij. Als jij ergens mee bezig bent en mensen erkennen het, dan gaan ze er vanzelf over praten in plaats van dat je op elk feestje naar een promotor toeloopt. Dat probeer ik zelf ook te vermijden. Ik wil niet geboekt worden omdat ik een leuk babbeltje heb. De muziek van Innervisions spreekt me natuurlijk ook heel erg aan, anders zou ik niet draaien zoals ik nu doe. En de sfeer die ze meebrengen, dat is ook wat ik wil overdragen met mijn muziek.’
 
Maar Innervisions is een hele club mensen, en jij bent maar alleen. Kun je zo’n vergelijking dan wel trekken?
‘Ik kan inderdaad niet als individu, terwijl ik ook nog maar kort bezig ben, hetzelfde uitstralen als waar mensen jarenlang voor hebben gewerkt. Het is eerder herkenning. Innervisions is waar ik me prettig bij voel, het is mijn comfortzone. Ik kan me vinden in 99% van wat ze uitdragen en wat ze uitbrengen. Ik ben erg enthousiast over de laatste Secret Weapons EP. Alleen bij het Howling-project dacht ik: waarom, jongens?’
 
Hoe heeft jouw muzieksmaak zich ontwikkeld?
‘Ik ben begonnen met het draaien van commerciële muziek in een loungebar in Enschede. Een beetje het Shermanology-dingetje. Ik vond het draaien interessant maar ik had geen eigen apparatuur, dus ik heb me daar eigenlijk een beetje naar binnen gebluft. Een vriend van mij die ik via Hyves had leren kennen, draaide ook. Door hem ben ik me steeds meer gaan verdiepen in deephouse en techhouse. Hij stuurde me The Bright Forest van Culoe de Song. Dat vond ik heel vet, maar ik kon het nooit draaien, zeker niet in Enschede. Op een gegeven moment begon mijn stijl wat teveel op die van die vriend te lijken, en toen hebben we afgesproken om bij wijze van experiment even geen muziek meer uit te wisselen. Nu zoek ik het in oude nummers, vergeten hitjes die door de tijd heen nog steeds kwaliteit hebben. Bij techhouse is het zo, je gaat van climax naar climax en de handen moeten in de lucht. Dat is iets wat ik nu helemaal niet meer wil. Als ik sta te draaien en het gaat los dan vind ik het heel vet, maar ik vind het stiekem nog vetter als ik een plaat draai die niet veel mensen kennen, en dat ze dan stoppen met praten en opkijken. En dat ik voor mijn gevoel een soort goedkeuring krijg.’
 
Beschouw je jezelf als een muzieksnob?
‘Als een muzieksnob iemand is die op een verjaardag direct met z’n telefoon naar het speakersysteem toeloopt om iets anders op te zetten, ja dan zeker. Als ik geen muzieksnob was zou ik nu in de Escape de Beatport top 10 draaien, denk ik. De muziek die ik nu draai, daar ben ik meestal best lang naar op zoek. Natuurlijk zitten er af en toe wel hits in mijn sets. Zo draai ik nog steeds You Gonna Want Me van Tiga. Volgens mij heeft die in Nederland zelfs in de top 40 gestaan, maar dat maakt me echt niks uit want het is gewoon een goeie plaat.’
 
Tekst: Tessa Velthuis