NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

The Ruler

The Ruler

02-05-2013 | 13.44

De eerste jaren dat Trouw open was, was Viral Radio mijn favoriete avond. Daar kwam het tofste publiek, werd het mooist gedanst – vooral achterin, tot waar de pit niet reikte – en werden de spannendste platen gedraaid. Joker's Digidesign, Zomby's Strange Fruit, toen leken het future classics, nu lijken ze vrijwel vergeten.

Dat Viral Radio zo niet voor altijd door kon gaan lag voor de hand, cracks als Flying Lotus en Hudson Mohawke werden te groot, te duur en de nieuwe lichting miste de absolute superkracht. Toen Viral Radio stopte in Trouw zette Juha de avonden door in het Bimhuis en de OT301 en startte Cinnaman Colors. Een topidee, de experimentele kant van Viral Radio zette zich voort in mooie concertzalen en de party zette zich voort in Trouw.

Vanaf dat moment was Colors dé nacht – artwork, artiesten, publiek, alles. Hits werden gemaakt en tot in het oneindige gedraaid; Wut en Battle for Middle You in de begindagen, For These Times en Man or Mistress op de laatste edities. Van Joy O.'s mantra I'm the information, cocaine powder naar zijn nieuwste liefdesbekentenis: You make me weak, you make it so good sometimes... I just can't speak.

Waar zijn die handjes? Dat was de vraag tijdens de eerste edities van Colors, dankzij rapper/MC Sef. Ik geloof dat ik elke Colors wel een halfuur besteed heb aan het verdedigen van de MC, bijna altijd tegen gasten die riepen dat die MC z'n mond moest houden omdat het zo irritant is als iemand door de muziek heen praat. De fuck ja, het ís wat als iemand door de muziek heen praat.
Steeds meer kreeg ik het idee dat er nog iets anders aan ten grondslag ligt, een soort overtuiging dat Trouw alleen voor serieuze liefhebbers is en Bekende Nederlanders dat onmogelijk kunnen zijn. Volgens mij is het andersom, we hebben méér BN-ers nodig: dichters, acteurs, zangers. Juist door gasten als Mick Jagger verdienden clubs hun legendarische status. Nu wil ik Sef niet vergelijken met Mick Jagger – daarvoor moeten The Rolling Stones echt nog wat meer toffe hits maken – maar ik wil wel een lans voor hem breken. Laatst nog probeerde ik het live bij de bar in Trouw haar restaurant en bij dezen via de blog: een klein oeuvreoverzicht van Sef – de beste lines van een van onze beste rappers. Nu is hij al maanden MC af en vast niet iedereen heeft 'Waar zijn die handjes?' zo gemist – maar ik wel. Luister zijn tracks, lees de teksten, kijk de clips – opdat jullie Sef ook terug willen.

Tot een paar jaar geleden kon je Sef kennen van de Flinke Namen, de band die hij met Fit, Murth the Man-O-Script en Flexican vormde. Dat was cool, maar even niet voor nu. Solo en vooral op featurings brak Sef echt potten. Ken je bijvoorbeeld Me Nikes nog, van The Opposites? Die was vet hè? Ja, hier de legendarische lines van Sef.

Ik sta te draaien in de discotheek
terwijl ik niet hoef te draaien in de discotheek.
Ja, ik hoef niet te draaien in de discotheek
en toch sta ik te draaien in de discotheek.
Sorry, zei ik nou twee keer hetzelfde?
Dat komt door de drank dat kan ik niet helpen.
Ik heb genoeg gehad maar fok dat,
gaan we een lekker biertje zuipen hier?

Zelfs als je het leest is het tof, kan je nagaan als je het luistert. Misschien nog wel vetter is zijn verse op De Ruler:

Hij [Sef] is so verschrikkelijk phisticated
kijk hem met stokjes visjes eten.
Kijk hem eens losjes, frisjes, jeetje.
Hij is wat je leventje mist een beetje.

We gaan door – Sef op Flashy, met Faberyayo:

Gouden waffel, ik gooi er voedsel in:
langoustines, coquilles en goede vin.
Ik ga aan uit als een stroboscoop
zie me flikkeren,
ik ben geen homofoob,
never.

Aan uit, snap je? Uit als je eraan bent, de MC snapt je best.

En in 't Zal een keer niet, de track die Sef en Faberyayo met Vic Crezée voor diens mixtape maakte, pakt Sef de beat helemáál compleet in. Check ook de referentie naar Schippers' bekendste kunstwerk, de pindakaasvloer.

Ik gooi de club op de barbecue,
breng saus.
We gooien drugs op je kankermoer,
breng house.
Het is de rapgame-Wim T. Schippers,
helaas pindakaas,
bitch made nigga.

En dit is nog maar het begin. Om nog even terug te komen op Colors; jullie hebben mij niet nodig om te weten dat je daar bij moet zijn. Cinnaman is in topvorm, niemand draait hiphop als Vic Crezée, Thomas Martojo heeft de Amsterdamse clubscene in zijn achterzak en DJ + liet in de zon op Koninginnedag nog horen waarom hij een van onze meest relevante techno-DJ's is. Luister hun laatste mixtapes en je weet waarom je er moet zijn. Ik ben er sowieso en ik heb er zin in, maar vanaf volgende maand wil ik Sef terug.

Tekst: Luc Mastenbroek