NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

Klassiek vs. Elektronisch

Klassiek vs. Elektronisch

29-01-2013 | 10.18

Klassieke muzieke, tja. Soms voel ik me als twintiger toch niet helemaal op mijn plaats als ik naar een voorstelling in het Concertgebouw ga. Misschien is dit vooral omdat ik jammer genoeg bijna alleen maar tegen de grijze haren aankijk. Zonde! Is het dan echt zo stereotyp? Hebben jonge mensen nou echt steeds minder met de klassiek akoestische muziek en meer het elektronische?

Eigenlijk denk ik dat iedereen diep van binnen van klassieke muziek houdt. Het is verdomd lastig om sommige stukken van zeg een Beethoven, Mozart, Bach, Vivaldi of een Händel niet op ’n zeker niveau te kunnen waarderen. Maar om de één of andere reden lijken de werelden van klassieke muziek en elektronische muziek bijna geheel separaat te leven. Elk jaar kijk ik weer uit naar die vernieuwende projecten en speciale live-acts die het klassieke en het elektronische weten te combineren en zo iets unieks neer te zetten. Mijn gedachten gaan gelijk naar Pantha Du Prince & The Bell Laboratory, het nieuwe album van Henrik Schwarz & Stuttgart Chamber Orchestra of het Carl Craig / Moritz von Oswald / Francesco Tristiano trio. Kijkend naar de beelden van Jeff Mills en het Montpellier Philharmonisch Orkest die samen voor duizenden mensen het werk van The Wizard waaronder natuurlijk The Bells in één compleet nieuw en fris jasje stoppen, krijg ik toch elke keer weer kippevel.
 
Ook de uit Berlijn afkomstige Yellow Lounge is zo’n project die precies in dit rijtje past. Op 7 februari brengt Yellow Lounge Alisa Weilerstein, Daniel Hope en Patrice Bäumel naar ons toe. Daniel Hope is een Britse violist die al eerder op Yellow Lounge in Berlijn speelde in Cookies en Berghain. Natuurlijk speelt hij ook vaak de traditionele stukken van o.a Schubert, maar hij verdiept zich heel erg in de moderne klassieke muziek. Twee van mijn favoriete klassieke componisten – Philip Glass en Max Richter – die niet bang zijn om stukken muziek eindeloos te loopen en te phasen, met andermans werk aan de haal te gaan en klassieke muziek kunnen minimaliseren tot iets ontzettends moois, staan op zijn repertoire. Kijk bijvoorbeeld naar de 75-jarige Einstein on the Beach legende Philip Glass die samen met onder andere Nosaj Thing en Pantha Du Prince samenwerkte voor zijn Reworks CD. Wanneer deze twee werelden samenkomen, ontstaat er voor mij altijd iets magisch.

Al ben je niet bekend met klassieke muziek, dan hoop ik dat ik je bij deze nieuwsgierig heb gemaakt en dat je zeker een kijkje komt nemen op 7 februari tijdens Yellow lounge in Trouw. Spijt zul je er sowieso niet van krijgen.

Tekst: Frans Bootsman