NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

2012's music in people 2/2

2012's music in people 2/2

28-12-2012 | 17.11

Jeri-Jeri

Europese muzikanten die 'iets' met Afrikaanse muziek willen doen hebben er vaak een handje van deze muziek te verpesten. Spannend en swingend oké, maar wel rechtlijnig en helder, naar hun eigen richtlijn. Mark Ernestus (Maurizio, Rhythm & Sound, Basis Channel) deed dit jaar iets dat ik niet voor mogelijk hield: twee EP's maakte hij samen met Afrikaanse artiesten, zo spannend en wild als muziek kan zijn, en zo mooi als het kan klinken.

John Talabot

Talabot maakte alles waar dit jaar. Hij was verantwoordelijk voor een album vol prachtige pop, zijn remixen werden hits, zijn sets alsmaar beter en zijn liveshow met Pional bracht live pop om op te dansen naar zomerfestivals.

Juju & Jordash

Een paar weken geleden zat ik toevallig tegenover Juju & Jordash in de trein van Rotterdam naar Amsterdam. Ik zei ze dat ik hun album een van de spannendste van dit jaar vond, dus nu moet ik ze wel in deze lijst zetten. Maar het is ook echt zo. Bijna uitverkocht is-ie zeiden ze, als ik hem wilde hebben moest ik snel naar Rush Hour. Dat je het weet.

Julia Holter

Eind mei trad Julia Holter op in het Muziekgebouw aan 't IJ. De zon ging onder, en Holter zong wonderschone liedjes. Net zo wonderschoon klinkt het op haar album Ekstasis, een plaat vol vakkundig uitgewerkte pop, breekbaar als glas.

Legowelt

Toen ik zag dat Legowelt ontbrak in Top 20 best live acts van Resident Advisor, wist ik al dat het niets meer ging worden. Hoewel ach, misschien hebben ze hem gewoon niet op zien treden. Ik wel, deze zomer in Trouw, na eerst een nacht van Koze en Lawrence en daarna een dag van Funkineven en Ben UFO op het Lentekabinet, was de nacht in Trouw een droom. Toen ik deze week voor het eerst The Paranormal Soul luisterde, herinnerde ik me er weer delen van.

Pachanga Boys

Ergens was het toch ook wel het jaar van de Pachanga Boys. Hun album viel me alles tegen, maar hun volledig Pachangastylede sets sloegen alles. Time, Legs, Poem for the Youth, de soundtrack van een vrolijke zomer.

Peaking Lights

936 van Peaking Lights was mijn favoriete album van vorig jaar. Een altijd stralende zon, bakken vol echo en liefdesliedjes, dat is wat Peaking Lights toen was en nog steeds is. Opvolger Lucifer mist iets van 936's magie, maar nu zeur ik eigenlijk al. Ik hoop vooral Peaking Lights' Aaron Coyes en Indra Dunis nog lang verliefd blijven.

Santigold

Ik heb vast niet alles gehoord, maar de mainstream pop van dit jaar viel me niet mee. Een paar jaar terug was het dankzij mannen als Timbaland vaak prima te doen eens MTV te kijken. Nu zendt MTV volgens mij nauwelijks clips meer uit, maar als ze dat deden zou ik ook niet meer kijken. Ik hou van pop en van muziek om op te dansen, maar ergens in de hoogste regionen gaat er iets helemaal fout. EDM, of hoe ze het ook noemen, het klinkt nergens naar.
Of Disparate Youth van Santigold echt een hit was weet ik niet, maar het was in ieder geval mijn hit van het jaar. If we go, we go together, is het motto, en een betere leidraad kon 2012 niet kennen.

Seth Troxler

Misschien kwam het door de verhalen, misschien door mijn beeld bij underground pop, misschien door de beelden waarin hij zich als een idioot lijkt te gedragen, hoe dan ook: Seth Troxler leek me altijd niets voor mij. Tot ik hem op Melt hoorde draaien. Troxler mixte precies 0 Jamie Jones-achtige baslijnpopplaatjes; in plaats daarvan draaide hij grootse melodieuze techno zoals ik nog nooit gehoord had.
Graag wil ik rebels zijn, maar de massa heeft gelijk: Seth is te gek. Hij danst en mixt fantastisch en draait muziek uit alle jaren en genres. Wat hem op Melt lukte hield ik niet voor mogelijk: hij trok de ecstasy van Mathew Jonson (die voor hem optrad) door en liet Laurent Garnier na hem, verbleken tot een verbeten en vergane chagrijn.

Sinkane

Sinkane is de drummer van Yeasayer en op heel bijzondere dagen van het Caribou Vibration Ensemble. Op DFA bracht hij dit jaar Mars uit, een onbezorgd doch zorgvuldig popalbum. Je kan op alles dansen, en voor hen die alles willen mixen maakte Daphni een edit van Runnin'.

Tame Impala

Wel heel erg The Beatles, dacht ik toen ik Lonerism voor het eerst hoorde. Nu denk ik: wat maakt het uit. Eerder dit jaar zei Alex Scally uit Beach House het volgende:
“Writing about us, people have said: "Do we need another album by this band?" What the fuck is that? That only matters if you're just listening to sound. It's this pathetic era we're in where people are like, "I'm done with them, I need a new sound; I'm a baby, I need something every five minutes." A lot of people listening to music now don't listen to the songs at all. They just go, "Good tones…" and that's it. But we're obsessed with songs.”
Zit wat in. Tame Impala's Feel like we're only going backwards is in ieder geval mijn favoriete lied van afgelopen jaar.

Tekst: Luc Mastenbroek