NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

Waving Lines

Waving Lines

19-11-2012 | 13.26

Ik denk dat de Boiler Room-crew zich tijdens ADE zeker een aantal keer heeft afgevraagd waar ze in vredesnaam aan begonnen waren. Geheel onverschillig tegenover de Boiler Room-etiquette van stilstaand twitteren, maakte de Amsterdamse afterkids van de Rush Hour-editie een doorgeslagen rave en eindigde Innervisions' avond in veren en euforie. Een fraai staaltje VOC-mentaliteit, als je het mij vraagt.

Maar deze middagen en avonden zijn niet waar ik het over wil hebben. Daar had je gewoon bij moeten zijn eigenlijk. Enfin.
Wat ik graag mag aan de Boiler Room is het idee dat je in korte tijd het beste draait dat je hebt, ongeacht of het 's middags of 's avonds is – ongeacht na wie je draait, en ongeacht of er veel of weinig mensen dansen en vanaf hun bureaustoel meekijken.
Samen met vrienden organiseerde ik op de vrijdag van ADE onze eigen avond: Malawi - Rhythm Extravaganza in Basis: een kleine, coole bar op de Vijzelgracht. We mochten tien uur aan deejays indelen en in ons enthousiasme nodigden we er iets teveel uit, met als gevolg dat elk een halfuur draaien mocht. Als motivatie stuurde ik de deejays dat ze van het halfuur het beste moesten maken en zich maar in moesten beelden dat het Boiler Room was.

Die avond danste de non-stop volle bar tien uur lang op topmuziek en draaiden Dollkraut (wiens mysterieuze wederhelft met Zero net een van de mooiste platen van dit jaar heeft uitgebracht) en Eelco Couvreur (wiens Soundcloud niet genoeg bezocht kan worden) een van de leukste sets die ik in tijden had gehoord.
Waarom gebeurt dit zo weinig – urenlang dansen op muziek uit alle windrichtingen op elk mogelijk tempo?
Volgens mij omdat deejays een lijn in hun set willen draaien. Nu lijkt me dit in principe een prima idee – ik bedoel: de set als geheel moet wel ergens op sláán. Alleen lijkt er een misverstand te bestaan, namelijk dat die lijn altijd ononderbroken en geleidelijk dient te stijgen. Hoe vaak hoor je niet dat een deejay eerst wat generieke ambient draait, daarna wat 'deep' (wat betekent dat?) house, vervolgens wat meer 'vocals', dan wat meer 'bigroom' en wat straffe techno om vervolgens af te sluiten met een classic (The music sounds better with you – ik noem maar een dwarsstraat).
Hoe saai is dat?
Als je het mij vraagt, mag het allemaal best wat meer golven. Een lijn hoeft niet altijd recht te zijn.

Tekst: Luc Mastenbroek