NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

Introducing Dan Snaith

Deel #2

Introducing Dan Snaith

12-10-2012 | 11.31

Maar, Dan Snaith doet nooit één ding tegelijk: ook niet folktronica. In 2002 maakte hij bijvoorbeeld ook al deze garage versie van Manila’s Seelenluft. In de break hoor je de band als een orkerst in de schouwburg repeteren, en na de break klinkt het zoals dansmuziek nu eigenlijk ook weer klinkt – snel en Engels. Als Manitoba nam hij rond die tijd zijn tweede album op: Up in Flames. Met een beetje fantasie, of juist een gebrek hieraan, zou je dit tegenwoordig glo-fi noemen. Nog steeds folktronica, maar meer pop, zo dus.

En toen verloor Dan de rechtzaak en veranderde hij in Caribou. En Caribou was een band. Nog steeds was het Dan Snaith die alles zelf in de studio opnam, maar als Caribou klonk hij meer als een band en op een podium waren ze dat ook. In 2005 bracht hij The Milk of Human Kindness uit, een album vol wonderpop als Yeti en Hello Hammerheads. Nu is dit een van mijn absoluut favoriete albums, maar in 2005 had ik nog nooit van Caribou gehoord. Misschien een keer via The Pixies, maar dat is het dan.

In 2007 was er een tijd dat ik vrijwel niets anders luisterde dan dj-sets van James Holden; die tijd besloeg vrijwel het hele jaar en ook een groot deel van de jaren erna. De set die ik het meest luisterde was het drie uur-lange lijflied van onze vriendengroep: James Holden @ Piknic Electronic 09-09-2007. Ik ken nog steeds mensen die beginnen te sidderen als je de woorden Piknic en Electronic noemt. Piknic Electronic is een utopie voor op-toonhoogte-gemixte-kraut-acid-mimimal-trancekids met als een van de laatste tracks Niobe van Caribou. Een utopie voor ongeveer hetzelfde. En deze utopie in een utopie was mijn kennismaking met mijn favoriete nummer van mijn favoriet band.
Voor mij waren vanaf dat moment Caribou en James Holden met elkaar verbonden, en toen ik samen met Job vragen bedacht voor ons interview in De Helling kwam vrijwel al mijn voorgestelde vragen Holdens naam voor. Dat mocht niet van Job, en elke vraag met James Holden erin werd geschrapt – dan moest ik Holden zelf maar interviewen vond Job.
Dus, in november op zolder in De Helling stelde ik neutrale vragen over inspiratie en invloed. Hun antwoord: James Holden. Op vrijwel alles. Job onder tafel van het lachen en ik tevreden. Dan Snaith draaide er dan ook niet omheen. Nadat hij 10101 van Holden had gehoord maakte hij Niobe – eerst als een danstrack op de computer en vervolgens verwijderde hij alle drums en voegde live roffels toe. Toen Niobe af was vond Dan dat hij een kopie had gemaakt en hij eigenllijk Holden om toestemming moest vragen. In ieder geval stuurde zijn tien minuten I Fall So Far op, een paar weken later draaide Holden Niobe op het strand en had Dan voor het eerst echt de dansvloer bereikt.

Wordt vervolgd.

Tekst: Luc Mastenbroek