NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

Rineke Dijkstra is weer terug in de clubscene

Rineke Dijkstra is weer terug in de clubscene

24-02-2012 | 12.14

In 2006 was ik net in Amsterdam komen wonen vanuit Zuid-Limburg. Na jaren gestudeerd te hebben in deze verre uithoek van Nederland kon ik nu gaan genieten van de culturele overvloed van Amsterdam. Na een lunch in Club 11 besloot ik even door het Stedelijk te wandelen. Het museum zat toen nog in het PostCS (hetzelfde gebouw als Club 11) en had een fantastische tentoonstelling van de portretten van Rineke Dijkstra. Toevallig is Dijkstra geboren in dezelfde uithoek als waar ik net vandaan kwam. Zij verhuisde echter wel een heel stuk eerder naar Amsterdam, namelijk in 1981.

In het museum was de prachtige portretserie van Olivier Silva het eerste werk van Dijkstra dat ik zag. Ze volgde de zeventienjarige jongen vanaf het moment dat hij zich aanmeldt voor het Frans Vreemdelingenlegioen. De serie laat de ontwikkeling zien van een jongen met angstige ogen naar een volwassen man met hardheid in z'n blik. De intensiteit van de verandering is schitterend. Het deed me een beetje denken aan een omgekeerde metamorfose van Actaeon. Het moment dat ik de reeks zag, wist ik dat ik fan was van Rineke Dijkstra.

Het is onmogelijk om het over haar werk te hebben zonder het Poolse meisje op de foto Kolobrzeg, Poland, July 26, 1992 te noemen. Het meisje nam uit zichzelf en onbedoeld de wereldberoemde pose van de Venus van Botticelli aan. Jong en bewust van haar lichaam, net als de personen in Dijkstra's videowerken The Buzzclub/Mysteryworld.

In de two-channel videoprojectie dansen clubbezoekers voor een witte achtergrond op een soundtrack van acid house uit de jaren '90. Alle aandacht gaat uit naar de jonge meisjes en jongens, de codes en lexicon van hun stedelijke jeugdcultuur verstopt in kleding en lichaamstaal.

Wat al de genoemde werken verbindt, is de blik op jonge mensen in transitie, waarbij Dijkstra de onbevangen momenten vastlegt. Hoe zou een werk als Buzzclub/Mysteryworld er tegenwoordig uitzien? Iedereen is gewend aan feestfotografen en continuë exposure op social media. Zou het dan meer gaan lijken op de werken van Julika Rudelius met hun constante vraag rondom geposeerde authenticiteit? Vervullen wij een zelfverzekerde glansrol in '15 seconds of social media-fame' of zijn we zelfbewuster en beschroomder dan ooit? Waarschijnlijk beide, denk ik.

Wat het antwoord ook is, ik ben in ieder geval blij dat Dijkstra weer terug gaat naar een club: niet om werk te maken, maar om gezien te worden. Haar werkt hangt op 29 maart in Trouw als onderdeel van Contemporary Art Club, Stedelijk @Trouw / De Verdieping

Tekst: Martijn Savenije. Als fotograaf en oprichter van copypasteculture houdt hij ervan mooie dingen te observeren en te ontdekken.