NL | EN
Deeldit
opFacebook
Deeldit
opTwitter

Rinko Kawauchi en de watermeloen

Rinko Kawauchi en de watermeloen

31-01-2012 | 10.00

Een tijdje terug zag ik een foto van een opgegeten watermeloen bij de boekenafdeling van een museum. Het was de cover van een fotoboek van Rinko Kawauchi. Ik kende haar werk niet, maar sinds dat ik het oppakte en er doorheen bladerde, laat het me niet meer los.

In 1972 werd Rinko Kawauchi geboren in Shiga, Japan en begon haar carrière als freelance fotograaf in 1993. Echter, pas in 2001, toen ze tegelijkertijd drie fotoboeken uitbracht (Utatane, Hanabi & Hanako) werd ze een sensatie Japan.

Hetgeen me meteen opviel aan het werk van Kawauchi is de breekbaarheid van haar kleurgebruik. De intimiteit en sfeer die hierdoor ontstaan, voelen net zo kwetsbaar. Haar meest persoonlijke serie, Cui Cui, toont een periode van 13 jaar waarin ze haar grootouders  fotografeerde. Het geeft een prachtige blik in de schoonheid van het alledaagse.

Cui Cui is een journaal van empathie en openheid dat het uiteindelijke overlijden van haar grootvader vastlegt met veel aandacht voor Kawauchi's omgeving. Hierdoor krijgen beelden van ogenschijnlijke trivialiteiten een tweevoudigheid dat door het kleurgebruik duidt op een bijna filosofische verdieping.

Het boek weet me te ontroeren, want Kawauchi brengt me met haar fotografie naar de kern van het moment. Haar detaillistische observaties zijn zacht, mooi en discreet als stille momenten in een fragiel narratief.

Tekst: Martijn Savenije. Als fotograaf en oprichter van copypasteculture houdt hij ervan mooie dingen te observeren en ontdekken.